عیــــــد قربــــان

          عیــد قربانی کردن نفس شیطانی

        در برابر فرمان الهی وبندگی انسانی

                     برعاشقان کوی دوست مبارک باد

              اورا یادکنید تا شمارا یاد کند

                      التماس دعا

                                              روز عــرفه

 روز نیایش روز پیوند بنده عاشق با خداوند زیباییها

                          برعاشقان کوی دوست مبارک باد

                                التماس دعا

ای تورا زاده مــادری طاهر             خوانده ات حق محمد باقر

ای صفا بخش قلب پیغمبر            ای فــروغ دو دیده حیـــــدر

شهادت مظلومانه شکافنده علوم امام محمد باقر (ع) بر حضرت صاحب الزمان (ع)

وعاشقان ودلسوختگان اهل بیت عصمت وطهارت تسلیت باد .

                                    التماس دعای خیرتان

       خدایا عزت وسربلندی برای من همین بس که من بنده توباشم

 وفخرومباهات برای من همین بس که توپروردگارمن باشی

توآنچنان که من دوست می دارم هستی

پس مرا آنچنان قرا رده که تودوست می داری

یا اینکه موفقم بداربرا ی آنچنان که تودوست می داری .

             مولا امیرالمومنین علی (ع)

با توای رویای سبزم شهر من سرسبز بود

با توگلهای وجودم همه رنگارنگ بود

با توخورشید طلایی همه جا پررنگ بود

با توشبهای دلم مهتا بی....آسمان هم آبی .....

با تودنیای وجودم خالی از هرغصه بود

عشق حاکم بود وشهرم مثل یک افسانه بود

آه ....از روز جدایی ...آه از درد فراق

روز دل کندن زیک رویای پاک

عشق من ...شهر قشنکم به تومی اندیشم

گرنباشی شهرمن بارانی است

اشک از چشمان منهم جاری است

عشق من ...شهر وجودم ...به تو می اندیشم

وبه دستان قشنگی که مرا سوی خود می خواندند

وبه لبخند قشنگی که گل امیدرا در لم رویاندن

وبه چشمان صبوری که مراتابی نهایت می برد

ونگاهی که پر از خاطره است

عشق پاکم ....شهر سبزم .....به تومی اندیشم

به نگاه آبیت ...وبه لبخند خوش بهاریت ....ودل پراز صفاوپاکیت

وتبسم های معصومانه ات     عشق من ....شهر وجودم

                                      به تومی اندیشم ....

  دویدم ودویدم یه شهر زیبا دیدم

             شهر خوب بچه ها .... شهر قشنگ دوستیها

 دادم سلام به بچه ها .... سلام سلام ای بچه ها

 شهر شما چه زیباست .... چه پاک وچه بی ریاست

         کاشکی می شد که منهم یه بچه بودم اینجا

              شادباشم بخندم ... به شادیها دل بندم

  شعر بگم براتون ...قصه بگم باهاتون

                تاشماراشادکنم از غصه ها پاک  کنم        (( شعر از صفا ))

عجبم از این سقف فلک

بیائید طرحهای کهنه را از هم بشکافیم به هوای دیدار روی دوست

پنجره روبه آفتاب را بگشاییم وازآن پنجره به زیارت طره مشکین یاربریم

                                                              عجبم از زیارت

یار در خانه دل مااست باید راه دیگری ساز کرده اید خانه را از عطر نفس یارآکنده ساخت باید بیدرنگ

به زیارت چشم های منتظر اوشتافت چشمهای اودرانتظار رویت طرفه هاست باید طرحی نو در انداخت

بیائید بارسفربربندیم تاسرزمین عشق راهی نیست .

                 سرود آغاز راآوازکنیم

                                          هوالجمیل .... هوالمحبوب    

تومی خواهی بدانی تاچه حدی من تورا در عمق قلبم دوست می دارم ؟؟
نگه کن بردل دریا

به صحراها وجنگلها به طول یک شب یلدا

به کوههای کبود پرزبرف پای برجا نی که چون دیوان وحشتناک میان ابرومه

بنشسته روی خاک         نکه کن بردرخشان اختریک شب مهتا ب به زیبایی ماه شب چهارده

نقش اوافتاده برخاک به نو روگرمی خورشید هنگام مه خرداد به سرمای شب دی شادی صیدی که شدآزاد به  غمگینی اشک کودکی گم گشته از مادر

به آن عاشق معصوم دور افتاده از همسر به انگشتان سرد مرگ ناآگاه به خاموشی قبرستان ....به رنج پیرمردی ناتوان وامانده دریک راه نگه گن برنگاه خشک  وسرد ماهی مرده به زندانی بدبختی که هنگام فرا راز لوله هفت تیر جهانخواران گلوله بردلش خورده

اگر می خواهی بدانی تا چه حدی من ترا در عمق قلبم دوست می دارم به مقدار تمام گفته های خفته در شعرم چو جنگلها چوصخره ها چو کوهها وچودریاها به طول یک شب یلدا ترا من دوست میدارم ...

خداوندا....

 چه دشواراست انسان بودن دراین دنیا

چه رنجی می کشدآنکس که انسان است

                            واز احساس سرشار است .

  من معلم هستم آنچه خودآموختم باسخاوتمندی به تومی آموزم

  به تو می آموزم الف ایمانرا تاکه روحت با آن نور وصیقل یابد

به تو می آموزم هرکجایی  سخن اززور وزراست حرف ربط آنجا نیست

به تو می آموزم که گذشت آن زمانیکه که کلام کنج زندان زبان من وتو می پوسید . حرف را باید زد به زبان همه کس...

به تومی آموزم که چطور بررخ اطلس انسانیت رنگها بی مفهوم  مرزها بی معنی وتوهم در تاریخ جای پایی داری ...

به تومی آموزم که چطور عشق را در دل خود ضرب کنی وسپس برهمگان تقسیمش وچطور نامساویها را به تساوی بکشی

به تو می آموزم لحظه های گذران هستی چه بهایی دارند

هرزمان گلبرگی از عمر منوتو به زمین می افتد

پسا بیا بو ی خوش خوبی رابه همه هدیه کنیم

نوگلم ... فررندم ... ای سراپا همه شوق

 ای سراپا همه شور ... توبخواه ... توبپرس

         تاکه تعریف کنم بی نهایت ها را ....

             خدعه گفت : مرا به جامعه اخلاص وصمیمت ملبس نمایید .

                       خیانت گفت : تاج امانت برسرمن بگذارید .

              تزویر گفت :بالاپوش صفا ومحبت رابدوش من اندازید .

                           ظلم وجور گفت : گوی وچوگان مسامحه را به من ببخشید .

              استبداد گفت : صورت آزادی را برچهره من نقش کنید .

                          اختلاق گفت : مرا به زینت وظیفه مزین فرمایید .

                          تکبر گفت : مرا به زیور تواضع زیبا نایید .

                                      اما حقیقت گفت :

 مرا برهنه بگذارید وپیرایه برمن مبندید

       زیرا من هیچگاه از برهنگی خود شرمسار نیستم .

   می آیم عاشقانه ....

          باقلبی سرشار از مهرت

               بانفسهایی که بوی معطر تورا دارد

   می آیم عاشقانه .....  عارفانه ....

                     تابرسجاده مهرت رکعتان عشق را آغاز کنم

                                هوالجمیل ..... هوالطیف

 ای وسعت تاریخ ای دریای عشق ای ابرایثار ای خلیج محبت ای شبنم عصمت ای خورشیدمهروای صدیقه کبری (س)ترا به صداقت زلالت از خدای محب الصادقینت بخواه که دختران ما را گوهر خدایی صداقت عنایت فرماید .

ای فاطمه (س) ترابه پاکیت که رشک مریم رابرانگیخت از خدای منزهت بخواه که غنچه های عفیف باغمان را از آفت هرزه گیاههای کهنه ونورس محفوظ بدارد .

ای فاطمه (س) ای درخت تنومندنجابت ازپروردگارت بخواه  که سایه نجابت را برخواهرانمان دامن بگستراند وشبنم حیا را برگلبرگ گونه های دخترانمان بیفشاند .

ای فاطمه (س) ای زن ای توفنده سهمگین وای صاعقه خروش به زنانمان بیاموز که چگونه در آسمان زن بودنشان پرواز کنند وچگونه با عقابهای کفروشرک ونفاق در آویزند وچگونه با ابتذال روشنفکر زمان بستیزند .

ای فاطمه (س) به زنانمان بگو که درورای زن سنتی وزن متجددشخصیت والای دیگری هم به نام زن مسلمان وجود دارد که براین دو میخروشد واز افق این دو فراتر میرود .

ای فاطمه (س) ای نمونه تقوی وایثار

به زنانمان بنمای که چگونه عظمت خدا می تواند در وجودئ آدمی آنچنان رشد کند که هرچیز جز خدا در نظرش کوچک وحقیر اید .پس نهال مادری را در دلهای زنانمان بارور ساز ومهتاب مهررابردلهای مادرانمان بتابان .

ای فاطمه (س)ای مادر حسین(ع) ای دریای علم وای نخل محکم استقامت جرعه ای از دریای حکمتت را در گلوی خواهرانمان ریز وسایه ای از کوه استقامت را برسرزنانمان بگستران .

ای فاطمه (س)ای مادر حسین (ع)ای ایثارگر تقوی منش وای فریاد پرخروش به زنانمان بگو.که به جای غرق گشتن در ابتذال وبه جای نمایاندن آن چه که افتخارش به پوشیدگی است میتوان مردانی حسین وار برتخت ایثار تاریخ هدیه کرد .

ای فاطمه (س) ای مادر زینب (س)

 به دخترانمان بگوکه مسئولیت زن بودن به چیست ؟وافتخار زن بودن به چیست ؟

به دخترانمان آزادگی را بیاموز وبیاموزکه سلطه تنها در بند بودن وافتخار تنها بارکشیدن نیست.

 فاطمه(س) به رهایی زینب (س)سوگند که دخترانمانرااز هرگونه آلودگی رهایی بخش .

آ ی فاطمه (ع)... ای همسر علی(ع)

به زانمان بیاموز که چگونه در اطاق محقر وکوچک زمان وسعت تاریخ را میتوان مکان بخشید وبیاموز که چکونه خانه سرد ونمناک را بانفس مهر وعشق میتوان گرمی داد.

ای فاطمه (س)

به زنانمان بیامورکه در زیر سوزش آفتاب مصرف زدگی قرن  جانهایشانر ادر سایه الهی چگونه حفظ نمایند ....

                      ای فاطمه ....           برمردانمان رااینهمه نیز .....

لباس یاس برتن کرده زهرا(س)

          کناردست اوبنشست مولا(ع)

                 محمد (ص) خطبه خواند زهرا (س)بلی گفت

                                  غلط گفتم بلی نه یا علی(ع) گفت

سالروز پیوند آسمانی حضرت زهرا (س) ومولا علی (ع) را در این شب خجسته که عرشیان مشغول آذین  بندی آسمانها هستند

به حضور عاشقان راهل بیت عصمت وطهارت (ع) تبریک وتحنیت می گویم .

                    علی (ع) را قلب پرغم می شناسد

                     نه نامحرم که محرم می شناسد

                             زمین ظرفیت عرفان ندارد

            علی (ع)را عرش اعظم می شناسد

        عشق نامت دفترقلبم را پرکرده است بی توسبزینه شادیم را به اندوهی خاکستری بخشیده ام بی توشبهای یلدایی وروزهای کویری من هر دواشکهایم را فریادمیکنند وتنهایی روحم راتکرار.

       بیاوسری به کوچه های سرد وابری دلم بزن که بازمستانی ترین  زمستانها پهلومیزنند بیاودر زلال چشمانم تن بشوی   وضیافت شفاف آیینه را پذیرا باش .

             در بی توبودنها به تومحتاجم ودرباتوبودنها به باور بودنت .

       دریک شاهروز ازفصل طلایی خواستن درروزترین روزها روزی که مهرورزی گردحقارت از چهره می

شوید روزیکه جنون عشق عقل عقلها میشودبه انتظارم پایان می دهی وبه جای اینکه مهمان خوابهایم باشی باورم رابارورخواهی کردوتعبیرخوابهایم می شوی ومن عشق راباجنون جلا می دهم هرجاکه باشی تشنه نگاه خورشیدیت خواهم بود وعاشق ترینت .

       سایه ات میشوم زیرپایت می افتم وتواز سایه ات ناگریزی ..

                             ای مهربان من صاحب زمان (عج)

  بازنده دلان هرآنکه دمساز شود

  دردیده مردمان سرافراز شود

  گر حرمت اهل دل نگه داشت کسی

  ابواب سعادت برخش بازشود

گاهی وقتها وقتی یه ایرانی به داخل وب ها سرمی زند وبعضی از وب هارامشاهده می کند

تاسف می خورد به حا ل بعضی از ایرانیان علی الخصوص بعضی از جوانان که اینهمه وقت گرانبهایشانرا صرف می کنند ودرکنار کامپیوتر این ماشینی که برا ی سعادت انسانها درست شده مطالبی را درج میکنند که آدم دلش می سوزه اما حیف از وقت گرانبهایتان.

 اما باتوام ای هم وطن توکه از تبار ایرانی ایرانی که زمانی مهد فرهنگ بود وعشق وعرفان ایرانی که مهد حافظ هاوشمس ومولوی ها بوده وصدها افتخار که مایه مباهات ماهستند ایرانی که پرورش دهنده بزرگ مردانی بوده که مایه مباهات ما بوده وهستند ایرانیکه ابهت وعظمت اورا کمتر کسی است که نداند اما اکنون حیف از توهموطن که اینگونه راهی را در پیش گرفته ای وبه جای معرفی شخصیت اصیل خود به جهانیان از طریق همین اینترنت کاری کرده ای که باید عرق شرم بریزیم

اما باتوهستم به راستی باکی داری می جنگی ؟؟؟چرا سیاست را قاطی اخلاقیات خودنموده ای توبا شرف باش به سیاست چکارداری ؟؟؟به راستی شرمتان از درج ا ینهمه عکسهای مبتذل نمی آد ؟؟؟

آخر ترا به هر چه که می پرستید           کمی هم خدا رایاد کنید !!!

     الهی سینه ای دارم پرازسوز

           غمم را خودبدانی ای دل افروز

                 که این دل در تب وتاب تومیسوزد

                          غمم را خودبدانی ای خداوندشب افروز

   دلا غافل زالطاف الهی

زصبح تاکه به شب غرق گناهی

          برو کنجی وخلوت کن صباحی

                ببین تاکه چه حد غرق گناهی

     کلید این همه دردبشر میدانی از چیست ؟؟؟

           نمی عشق الهی وکتاب آسمانی است .

   زندگی در نگهم گلزاری ا ست وتو با قامت چون نیلوفر شاخه پرگل این گلزاری

 من در اندام تو یک خرمن گل می بینم گل گیسو گل لبها گل لبخند شباب من

به چشمان توگلهای فراوان دیدم

 گل عفت                 گل صدرنگ امید           گل فردای بزرگ          گل فردای سپید         

 میخرامی وتورا مینگرم چشم تو آینه روشن دنیا من است

 توهمان خردنهالی که چنین بالیدی راست چون شاخه سرسبزوبرومندشدی همچو غنچه درختی همه لبخندشدی

دیده بگشای ودراندیشه گلچینان باش همه گلچین  گل ا مروزند همه هستی سوزند کس به فردای گل باغ نمی اندیشد آنکه گردهمه گلها به هوس می چرخد بلبل عاشق نیست بلکه گلچین سیه کرداری است  که سراسیمه دود در پی گلهای لطیف تا یکی  لحظه به چنگ آردو ریزد برخاک دست او دشمن باغ است  ونگاهش ناپاک

 تو گل شادابی به ره باد مرو غافل از باغ مشو

ای گل صد پرمن با تودرپرده سخن می گویم

گل چوپژمرده شود جا ی ندارددرباغ گل پژمرده نخند برشاخ کس نگیرد زگل مرده سراغ

دخترم باتوسخن میگویم عشق دیدار توبرگردن من زنچیری است وتوچون قطعه الماس درشتی کمیاب گردن آویز براین زنجیری تانگهبان توباشم زحرامی درشب برخوداز رنج بپیچم همه روز دیده از خواب بپوشم همه شام

دخترم گوهرمن           گوهرم دخترمن           توکه تک گوهر دنیای منی دل به لبخند حرامی

 مسپا ردزدرا دوست مخوان چشم امید برابلیس مدار دیوخویان پلیدی که سلیمان رویند همه گوهر شکنند دیوکی ارزش گوهر داند نه خردمند نبود آنکه اهریمن را ازسرجهل سلیمان خواند

دخترم ای همه هستی من توچراغی توچراغ همه شبهای من توگلی  دسته گلی   صدرنگی پیش گلچین منشین تویکی گوهر تابنده بی مانند ی خویش را خار مبین آری ای دخترکم ای سراپاالماس ازحرامی بهراس قیمت خودمشکن قدر خودرابشناس   قدر خودرابشناس ....

  اما دل حقی بین باید بداند که دار قرارش در خاک نیست .

گلها ...سبزه ها..... شقایقها ......

وهرآنچه پاکی است روبه آسمانها دارند آنجا که ماوای مرغ جان است

پس دام حیلتی از برا ی جان نگسترانیم

             که دل جایگه محبت والایی است که ریشه در خاک

                                             وسربه افلاک کشیده است .

کعبه جایی که بیسترین توجه به اونجاست

                  کعبه ا ت کجاست ؟؟؟

                                 خدائیش کجاست ؟؟؟

کعبه خانه خداست بتکده نیست

         چندتا بت توی کعبه دلت داری ؟؟؟

 وقتش نیست بگی الله اکبر

                 واز بت بزرگ نفست تا .....  همه را بشکنی

   اما عشق خدایی از جنیس خنکی وآرامشه

                  اینو گفتم که به دردسرنیفتی

       زندگی زیباست حتی اگر کور بای

          خوش آهنگ است حتی اگر کر باشی

                         مسحور است حتی اگر فلج باشی

             اما بی ارزش است اگر ثانیه ای عاشق نباشی

   جایی که میری مردمی دارن که دلت را میشکنند نکنه غصه بخوری

                 من همه جا باهاتم توتنها نیستی                                      

  توکوله بارت ... مهربونی میزارم که بگذری

         قلب میزارم که جابدی

   اشک میدم که همراهیت کنه ومرگ

                           که بدونی بازم برمی گردی پیشم

ارزش یک ماه را مادری می داندکه فرزندی نارس به دنیا آورده .

ارزش یک هفته را سردبیریک هفته  نامه می داند .

ارزش یک ساعت را عاشقی می داند که انتظار معشوقش را می کشد .

ارزش یک دقیقه را شخصی می د اندکه از قطا رجامانده .

وارزش یک ثانیه راآنکه از تصادفی مرگبار جان سالم سالم به در برده می داند .

        پس هر لحظه گنج بزرگی است

                         گنجتان را مفت ازدست ندهید .

غرور

اولین وآخرین پرتگاه روح انسان است واین غرور بود که شیطان را از بهشت خدا دور کرد کسی که غرور دارد به راستی از بهشت نعمتها دو رخواهد شد همانطور که شیطان از بهشتی که خداوند برایش محیا کرده  دور شد  .

آنکه غرور دارداز دو حال خارج نیست  یا چیزی دارد یا چیزی در چنته ندارد اما ای انسانها بهتره که به این شعر شاعر نامی ایرانی بابا طاهر خوب توجه کنیم  که چه زیبا سروده است :

اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ               اگر خود پادشاهی عاقبت هیچ

اگر ملةک سلیمانت ببخشند               در آخر خاک راهی عاقبت هیچ

پس نکند به چیزی بنازیم که روزی آن را از دست خواهیم داد. مگر ما چند سال در این دنیای فانی زندگی می کنیم آیا ارزشش را دارد که به زمینی که برروی آن گام برمی داریم فخر بفروشیم مگر همین زمین که با غرور برروی آن راه می رویم حداقل تا ۱۰۰ سال بعد گور ابدی ما نخواهد شد پس غرور چرا ؟؟؟

واما عده ای هم هستندکه اصلا چیزی در چنته شان ندارند  ومغرورند بانگاهی به طبیعت این معلم همیشگی انسانها به راحتی می توانیم ببینیم که درختانی که پر ثمر هستند چقدر متواضع تر وفروتنانه سربرآستان حق گذاشته اند اما درختانی که ثمره ای ندارند چقد ربا غرور وبا افتخار ایستاده اند.پس بیایید از طبیع الهام بگیریم که چه فروتنانه سربرآستان باریتعالی گذاشته ومتواضعانه در مقابل او تکریم کرده اند  . 

            داد از غم تنهایی

                 دل بی تو به جان آمد

                        وقت است که باز آیی

وقتی  توظاهر می شوی انگشت حیرت به دهان می گیرند وفریاد می آورند که قبلا هم ترادیده اندوراست می گویند زیرا  که تودرمیان مایی

جمعه ها که از راه می رسد صاحبدلان دل از دست می دهند وقرا راز کف می زنند ودر سرراهت به انتظار می نشینند ودیدگان را فرش قدمت می سایند .

ای رهروان را قافله وای شب روان را مشغله اینک این ماییم وصددل دردمند وبی قرا رتو که وقتی گرد هم می آییم باهم می سراییم که ...

هر غنچه با شکفتن گوید که توکجایی

خورشید خواهد آمد در دشت روشنایی

                                                برچهره اش گل افشان لبخند آشنایی

                                                 چون اختران اسیرند در دشت تیرگیها

بنما نظر که یابند از بندغم رهایی

گل رسته از درونم خارش به دل نشسته

                                روی توآن گل ا ست وخاراست این جدایی

                                گلهای رسته از خاک لبهای پرس وجویند

هر غنچه با شکفن گوید که توکجایی

ای وعده ا لهی ای قرص ماه کامل

                                      از پشت ابر غیبت کی چهره می  نمایی

لحظه لحظه های پیوند خالق ومخلوق سراسر خاطره است از همون لحظه سبزشکفتن  اذان ورنگ خدایی آسمون گرفته تا سلام آخرهمش زیبایی وبرکته میگن توی این لحظه ها دعا میگیریه میکن معراج مومنه ... دلم میخواست مثل انبیا اولیا که در قیام ورکوع وسجود وسلام وصلواتشون همنوا با مقدس ترین کلمه ها بامعبود رازونیاز داشتن .مثل اونها که شهد عبادت خالصانه روچشیدن وبه تمام کارشون عطر ونور ملکوتی دادن ودایم الصلاه شدن بودم وبراتون از معراج در نماز می گفتم ... وشما لذت می بردین اما ...

می خواستم منم مثل شما براتون خاطره بگم اما از کدوم خاطره ولحظه ناب بگم ؟! اگه تونماز اونها نور مثل خورشید میتابه  توی سربه زمین ردنها ی من فقط گاهی جرقه ای برای  بیدار شدنه ؟من از کدوم بی معرفتی ام بگم ؟ که بعدش با یک دونه از همون جرقه هاکه بهتره بگیم نظر لطف بوده تکونم دادن . از کجا بگم ؟

از وقتی که بی خوصلگی وکسالت سرسجاده هستم ومعلوم نیست گلواژه ها روچطور ادا میکنم ؟

یازمانی که به قول مولا علی (ع) انگار نوک به زمین میزنم ؟

بگم چه طوری به جای ذکر خدا به یاد روزمره گی ها هستم ؟

بگم چه جوری حق خدا وبندگی روادا میکنم ؟

بگم چه جوری خواب وخیال وهذیان جای راز نیاز گرفته وآبروم رو پیش خدا برده

اگه شاعر زنده بود به جای این شعر که میگه

گرقرآن بدین نمط خوانی        ببری رونق مسلمانی

می گفت :

گر نمازبدین نمط خوانی        ببری رونق مسلمانی

یکی نیست به من بگه ..

این نماز آگین پس از هفتاد سال       کو تحول کو طرب کو شور وحال

کی سزد خاموش وبی وجدوطرب      برلب دریا بمیری تشنه لب

آستین شوق را بالا  بزن                 دست دل بردامن دریا بزن

جرعه ای از جام آگاهی بزن             مست شوکوس اناللهی بزن

                                                          (زنده یاد آغاسی )

به قول شهید آوینی ایکاش خدا را به اندازه یک معشوق زمینی دوست داشتیم .

                                      نوشته : عزیز دلم الهام

آنان که خاک را به نظر کیمیا می بینند   آیا بود که گوشه چشمی به ماکنند

خستکی ودلتنگی وغربت وسنگینی با رگناه دلمو می سوزوند  غم عجیبی تودلم خونه کرده بود نمیدونم چه کششی منوبه سمت سجاده می برد احساس میکردم تیرکی های قلبم زیا دشده ابرهای دلم پر باران شده ...

بالاخره یه کنجی گیر آوردم وسجاده روباز کردم توی سجده آخر همراه ذکر سبحان الله به خدا می گفتم منوردم نکین  منوتنها نذاری اینجور خلوت کردن ها را ازمن نگیری وآرام اشک می ریختم ... انگار جذبه و... شاید هم نطر عنایت رو حس میکردم واگر خجالت روکنا بذارم بایدبگم حس میکردم مصداق این حدیث شدم که می فرماید :

اگر بنده فراری وعاصی بداند چقدر خدا مشتاق برگشت اوست هرلحظه از شوق تهی خواهدکرد .

حال قشنگی مثل لحظه دیدار شبنم وخورشید و... یه چیزی مثل رها شدن رو احساس میکردم وحال عجیبی بود ولی انگار من لیاقت ادامشو نداشتم .

نمازم تموم شد وسرم رو از روی سجاده برداشتم مهر به پیشونیم چسبیده بود سعی کردم آروم جداش کنم نشد  سعی کردم با فشار انگشت جداش کنم بازم نشد  باهمون حال سرم رودوباره اروم به سجاده گذاشتم وبا گریه گفتم هرگز این پیشانی رواز داشتن مهر وسجاده ناامید نکن . این دفعه با خیال راحتتری با خدا حرف میزدم و...

با خودم گفتم انگار چسبیدن مهر می خواست بگه تویی که دائما عهد ازلی رو میشکنی وونا فرمانی میگنی ماهمیشه باتوایم ... اقرب من حبل الوریدیم ... از این مهر چسبیده به پیشانی نزدیک تریم مثل رگ گردن وبه نزدیکیم ومن تودلم می گفتم خدا جون خیلی دوستت دارم ...

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را      مهر لب اوبر در این خانه نهادم

                                                              حافظ علیه الرحمه

نوشته : الهام 

Powered By
  BLOGFA.COM